Gottesdeenst an´n 2. Advent 2022 in Kerkwahlje /Kirchwahlingen
Predigt to dat Hoge Leed 2,8-13, Pfarrerin Dr. Mareike Blischke, Südharz
Översett un hollen van Lektor Heinrich Plesse, Hodenhagen
Oh, dat wi goot dör de düüster Johrestiet kaamt. 
Oh, dat de Wintermaanden us nich toveel afverlangt. 
Oh, dat wi doch bewohrt weern möchen vör düüstere eensame Stunnen, vör en endlos Reeg ut Verküllungsinfekte. 
Oh, dat wi bewoahrt weern mögt vör Küll, Düüsternis un Eensamkeit.
Oh, dat de slechten Narichten ut düsse Welt doch en Enn harrn. 
Oh, dat dat nich mehr passiern möch, dat Länner mit´nanner in Krieg sünd , dat Minschen op de Flucht gahn mööt, dat Minschen jüm ehre Heimat verleert.
Oh, dat wi doch lehren, verantwortlich mit de Welt un mitenanner ümtogahn. Oh, dat mien eegenen Nöte en Enn finnen mögen.
Oh, dat de Winter vun mien Krankheit vörbi geiht. 
Oh, dat ik ut dat deepste Daal vun de Truer wedder rutfinnen könn.
Oh, dat de Last, de op mien Schullern liggt, lichter warrt. 
Oh, dat doch Help kamen möch. 
Oh Heiland, riet de Himmel op.
Leeve Gemeende,
Dat Lengen nah en bätere Welt, dat befallt us in ’n Winter mehr, as in de sünnigen Sommermaanden. Wenn de Daag kötter weert, de düüstern Stunnen länger weert, wenn de Abwehrkräfte nalaat`, denn drückt eenige Lasten stärker op us Bost. Denn lengt wi na Sünn, na Warms un Licht.
De sweedische Kinnerbookschrieversch Astrid Lindgren hett över düsse Sehnsucht, dütt Lengen un över de Geduld, de wi in düüster Tieden bruukt, un över de Hoffnung, de wi ok in Küll un Düüsternis hebben köönt, en bannig schöön Märchen schreven. De Geschicht vun Tomte Tummetott.
Ik will jau den Anfang vun dütt Märchen in Uttüügen vörlesen. Höört wi  de Geschicht vun Tomte Tummetott:
„Et is Nacht. De oole Buernhoff slöppt. Dat slaapt all, de dor leven doot. De Buernhoff liggt deep in’n Holt. De Steerns funkelt an ’n Häben, de Snee lücht witt, dat is bitterkoolt. In so een Nacht gääft de Lüe acht, dat dat Füer in ’n Herd nich utgeiht. Op den eensamen, oolen Hoff slaapt nu all, bloos een nich.... Tomte Tummetott.... Tummetott waakt över sien Hoff. In Schüün un Stall, in Spieker un Schuppen, kickt he överall rin. He huscht hierhen un dar hen un maakt lütte Footstappen in’n Snee. In’n Kohstall is dat düüster un warm. De Keih drünst still vör sick hen. Se drümmt vun ’n Sommer un vun de Wischen. Tummetott snackt to jüm, Wichtelwöör hett he jüm toflustert: „Vääle Winter un vääle Sommer heff ik kaamen un gahn sehn. Geduld, bloot Geduld! Dat Fröhjahr is nöög!”
Na un na besocht Tummetott all Inwahners vun den oolen Hoff: Dat Peerd, de Schaap, de Höhner, den Hoffhund, de Katt un sogaar de Lüüd, de nich wäät, dat he ok nah jüm kieken deiht. Un all`  hett he in düsse bitterkoolen Winternacht siene Wichtelwöör todacht: Vääle Winter un vääle Sommer heff ik kaamen un gahn sehn. Geduld, bloos Geduld! Bald draafst du wedder öber de Wisch. Bald kleit ji wedder op Hoff un Feld. Bald warmt di de Sünn wedder dat Fell. 
Midden in de düüstere Johrestiet, merrn in de Nacht, merrn in' bitterkoolen Winter geiht Tomte Tometott rüm un raunt tröstliche Wöör. He vertellt darvon, dat Sünn un Warms trüggkaamt, aver he vertellt ok vun de Geduld, de dat bet darhen noch bruukt. 
Ok to uns kummt een. Midden in' Winter vun uns Krankheit, merrn in dat deepste Lock vun uns Truer, merrn in de Lasten, de uns drückt, merrn in de slechten Narichten vun düsse Welt rin, merrn in de Küll vun den Winter un seggt uns tröstliche Wöör to. 
To’n Bispeel mit den Predigttext för den hüütigen Sünndag ut dat Hooge Leed in dat twete Kapitel. Hört wi op düsse Wöör:

Dor is de Stimm` vun mien Fründ! Kiek, he kummt un springt över de Barge un springt över de Höhen. Mien Fründ is liek as een Gazell oder een jungen Hirsch. Kiek, he steiht achter us Wand un süht dör dat Finster un kickt dör dat Gitter.
Mien Fründ antwoort un seggt to mi: Stah op, mien Fründin, mien Schööne un kumm her! Denn kiek, de Winter is vergahn, de Rägen is vörbi un darhen. De Blomen sünd ut de Eer kamen, de Lenz is kamen un de Turtelduuv lett sik in uns Land hören.
De Feigenboom lett Frucht riepen, un de Wienstöck bleiht un rüükt schön. Stah op, mien Fründin, un kumm, mien Schöne, kumm her!
Midden in' Winter vun uns Krankheit, merrn in't deepste Daal vun uns Truer, merrn in de Lasten, de uns drückt, merrn in de slechten Narichten vun düsse Welt rin, merrn in de Küll vun den Winter, steiht all uns Fründ achter uns Wand un achter dat Gitter vun uns Finster.
He kickt op us, he sütt, wat us belast. He sütt, wat us dat Hart swoor maakt un wat uns bedrückt. Un he snackt to uns: De Winter schall vergahn. De Winter vun Krankheit un Angst, de Winter vun de Eensaamkeit un Sorg. Noch is dat Winter, noch weert de Daag kötter, noch bedrückt us `n poor Sorgen un Angst. Aber us Fründ steiht al achter dat Gitter vun dat Finster.
Un bald, dar löpt he achter de Wand rut un to uns hen. Dor kummt he to us as Kind in de Krippen. As en Gott, de bi us Minschen is. As en Gott, de mit us geiht dör den Winter vun uns Krankheit, dör dat deepste Daal vun us Truer, dör de Lasten vun dit Leven, dör all slechten Daag` dörch. As en Gott, de bi us is, de op liese Sahlen över uns waakt un de us jümmer wedder tosnackt: Geduld, bloos Geduld! Ik bün da. Amen.

Un de Fräer von usen Herrn, de grötter is as all`s wat wi us denken könnt, bewoahr joe Harten un Seelen nu, un jümmer un in Ewigkeit. Amen